Aksaray’ın Asıl Sorunu Ne Biliyor musunuz? Ne Eksik Yol… Ne de Bina…
Her şehrin bir kaderi vardır.
Ama o kaderi değiştiren şey; yollar, köprüler ya da dev binalar değildir.
Şehri değiştiren, o şehirde yaşayan insanların birbirine bakışıdır.
İşte tam da bu yüzden Aksaray’ın en büyük sorunu ne trafik…
Ne otopark…
Ne yatırım eksikliği…
Ne de hizmet meselesidir.
Aksaray’ın en büyük sorunu, aynı şehirde yaşayıp aynı hayali kuramıyor oluşumuzdur.
Bugün biri başarılı olduğunda alkışlamak yerine sorguluyoruz.
Bir yatırım başladığında sevinmek yerine “Kim kazanacak?” diye hesap yapıyoruz.
Bir proje ortaya çıktığında desteklemek yerine önce kusur arıyoruz.
Oysa gelişmiş şehirlerin ortak bir sırrı var.
Onlar önce şehirlerini seviyor.
Sonra şehirlerini savunuyor.
En sonunda da şehirlerini büyütüyor.
Biz ise bazen tam tersini yapıyoruz.
Aksaray, Anadolu’nun ortasında sıradan bir şehir değil.
Bu topraklardan geçen kervanlar, sadece yük taşımadı; medeniyet taşıdı.
Sultanhanı bunun en büyük şahididir.
Ihlara Vadisi, dünyanın dört bir yanından insanları kendine hayran bırakacak kadar eşsizdir.
Hasan Dağı, sadece bir dağ değil; bu şehrin siluetidir.
Bereketli ovalarımız, Türkiye’nin gıda güvenliğine katkı sunuyor.
Organize Sanayi Bölgemiz üretmeye, ihracat yapmaya ve istihdam oluşturmaya devam ediyor.
Yani Aksaray’ın eksik olduğu şey değer değil.
Eksik olan, bu değerleri aynı hikâyenin içinde buluşturabilmektir.
Şehirler yalnızca yatırımlarla büyümez.
Şehirler, ortak bir heyecanla büyür.
Bir ilin valisi, belediye başkanı, milletvekilleri, üniversitesi, odaları, sivil toplum kuruluşları, iş insanları, çiftçisi, esnafı ve medyası aynı hedefe yürüyorsa; o şehir önünde sonunda kazanır.
Çünkü ortak akıl, en büyük kalkınma projesidir.
Kendimize dürüstçe şu soruyu soralım:
Türkiye’de insanlar Aksaray’ı ne kadar tanıyor?
Kapadokya denildiğinde neden akla önce Nevşehir geliyor?
Oysa Kapadokya’nın en etkileyici noktalarından biri Ihlara Vadisi değil mi?
Anadolu’nun en görkemli kervansaraylarından biri Sultanhanı değil mi?
Hasan Dağı, dünyanın birçok dağcısının hayalini süsleyen bir rota değil mi?
Demek ki mesele sadece sahip olmak değil.
Sahip olduklarını birlikte anlatabilmektir.
Bir başka alışkanlığımız daha var…
Eleştiriyoruz.
Hem de çok eleştiriyoruz.
Eleştiri elbette demokrasinin vazgeçilmezidir.
Ama yapıcı eleştiri ile yıkıcı eleştiriyi birbirine karıştırdığımızda kaybeden yalnızca kişiler olmuyor.
Kaybeden şehir oluyor.
Çünkü yatırımcı önce güvene bakar.
Turist önce şehrin hikâyesine bakar.
Gençler ise önce geleceğe bakar.
Eğer biz sürekli umutsuzluk üretirsek, umut arayan insanlar başka şehirlere gider.
Belki de artık yeni bir anlayışa ihtiyacımız var.
“Kim yaptı?” yerine…
“Şehre ne kazandırdı?” diye soran bir anlayışa…
“Benim görüşümden mi?” yerine…
“Aksaray’ın yararına mı?” diyebilen bir olgunluğa…
Çünkü şehirler, kişilerin ömründen daha uzun yaşar.
Bugün yaptığımız her doğru ya da her yanlış, yarının Aksaray’ını şekillendirir.
Bu yazı bir eleştiri değil.
Bu yazı bir davettir.
Aynı şehrin insanı olmaktan, aynı şehrin geleceğini birlikte inşa etmeye uzanan bir davet…
Çünkü Aksaray’ın gerçek rakibi komşu şehirler değildir.
Aksaray’ın gerçek rakibi; kendi potansiyelinin gerisinde kalmasıdır.
Ve inanıyorum ki bu şehir, geçmişinden aldığı güçle, üretimiyle, tarihiyle, insanıyla ve ortak aklıyla çok daha büyük başarı hikâyeleri yazabilecek kapasiteye sahiptir.
Yeter ki birbirimizi tüketmek yerine birbirimizi büyütelim.
Yeter ki “Ben” demekten vazgeçip, “Biz” diyebilelim.
O gün geldiğinde kazanan ne bir kurum olacak…
Ne bir siyasetçi…
Ne bir iş insanı…
Ne de bir meslek grubu…
Kazanan sadece Aksaray olacak.
Ve belki de o gün, çocuklarımız bu şehre baktıklarında sadece yaşadıkları yeri değil; gurur duydukları memleketi görecekler.
Yorumlar